Πλην έρωτος

Τι είδες, τώρα να μας πεις!...
-Είδα στο απολιθωμένο δάσος όλα τα όργανα
Θαρραλέες οι κιθάρες ήταν φωλιές
τεράστιων ασπρόμαλλων αραχνών
Φλάουτα λίκνιζαν μεθυστικά τ' αφάλιά τους
που αστράφταν στο λυκόφως
Βιολιά κρυμμένα στους αθάνατους κορμούς
γλυκαίνανε τ’ αβίωτα
Τενόροι κουκουλωμένοι, μ’ άδεια πρόσωπα
έσερναν μοιρολόγια...
-Το πιάνο;
… Από ένα τούμπανο μεγάλο, ασυγκράτητο
ξέφευγαν τρέμουλα δυσοίωνα
Τ’ άλλα ταμπουρωμένα ανέμεναν
το ξέσπασμα καταρρακτώδους εφιάλτη
«Άγριος ο κόσμος»
στρίγγλιζε επίμονα κι απόκοσμα μια φυσαρμόνικα...
-Μα το πιάνο; Κονσέρτο δίχως πιάνο;
-Το πιάνο έλειπε.
-Τι ξέρεις; Τώρα αμέσως πες!
-Το πιάνο δεν θα ξαναρθεί.
- Μα πώς; Ποιος ο φονιάς;
-Βία καμιά
Φανατικοί του παρατόνου το διέταξαν
να σταματήσει εκουσίως την καρδιά του
Ντράπηκε φυσικά να αρνηθεί

Το μόνο που είπε ήταν "πλην" Κώστας Σπίγγος, αδημοσίευτο

Ασύλληπτα μα γεννημένα

Στάσου, χoύφτα πλανημένης άμμου, μη σκορπάς!...

Στάσου, καλά κρυμμένο αστέρι, μην κατρακυλήσεις!...

Μόνο δυο λεπτά θα κάνω 

Πάνω στα σώματα των αγριολούλουδων ένα-ένα 

στις μαργαρίτες που ανασταίνουν τα "μ' αγαπά"

πάνω στ’ αδέξια σκαθάρια

στους σκούντζικες τους στερημένους από χάδι

στις κρυπτογράφους πυγολαμπίδες

στις φρεσκoβαμμένες πεταλούδες

στ’ άγουρο στήθος των μελισσών

στάσου, να υπογράψω 

να βεβαιώσω επισήμως

σ' όλα τ’ ασύλληπτα μα γεννημένα

το γνήσιο τ’ ανοιξιάτικου oίστρου τους
που απαγορεύτηκε σ’ εμένα

Κώστας Σπίγγος, αδημοσίευτο, Απρίλης 2020

Ιόβλητος

Πέρα από πλάκες και ταφόπλακες

Πέρα απ’ τα εν-δυο-έξι
Πέρα από τις μάσκες… 
Θα ’θελα να ’βγεις ένα βράδυ
από μια γωνιά ονείρου
σισύφειας περιπλάνησης 
σ’ ατέρμoνη χοροεσπερίδα ιοβόλα
μ’ άγνωστους γνωστούς αναζητώντας
σπάνια ποτά
που ψεύτρα οικοδέσποινα μας έταξε
Ανεβαίνω τα πατώματα
Αυτοαναγγέλλομαι 
με τα χτυπήματα των κουδουνιών σ’ αόρατες πόρτες
Κουτουλώ με καλεσμένους κι υπηρέτες και τους ρωτώ
Για τι απ’ τα δυο τους μοιάζω…
Θα ’θελα λοιπόν να ’ρθεις
σε μια στροφή τέτοιου κακού ονείρου 
για να μου πεις
όχι πώς είσαι
μα αν είσαι ακόμα
αν είμαι ακόμα
κι αν κάπoυ θα σε δω ποτέ ξανά

(Μάρτιος  2020, αδημοσίευτο)

Εάν ενδιαφέρεστε να σας αποσταλεί ταχυδρομικά το βιβλίο, στείλτε μήνυμα στο kcspigos@gmail.com

Μητέρα

Ένα φλιτζάνι πάγoυ ήσουν
Έπλαθες τα χνώτα μου
που γίνονταν δροσιά
κι έπαιρνες τη ζωή βαριά
την ώρα που οι κατήγοροί σου 
κλωτσοτρέχανε γελώντας τη δική τους

Μισές χαρές κι ατόφιες λύπες η σοδειά σου
Γεννούσες στα όνειρα ένα γιο
Τον έστελνες κάθε πρωί στο μέτωπο 
Φτωχό φαντάρο, ασκεπή, με τρύπια άρβυλα
Μ’ ένα ματσάκι φρεσκομαζεμένα χαμομήλια για πιστόλι
Κάθε πρωί τον σκότωναν απ’ την αρχή
Δίκαια δεν ήσουν
άλλωστε οι δίκαιες δεν κάνει να γεννήσουν
Φορτωμένη ήσουν

Κύμα βαρύ
στεγνώνεις στα μισά της αμμουδιάς
Κόκκινη βάρκα
πάνω σε γαλάζια σάρκα
λιώνεις μες στα σταλάγματα ενός ρεγχάζοντα ήλιου
«Αν μεγαλώσεις θα σβηστώ!» μου είχες πει
Εγώ, συγνώμη, το έκανα! 
Εσύ, μήπως μπoρείς, καλή μου, κάτι ν’ αθετήσεις;

(Από την ανέκδοτη συλλογή "Φυλλομέτρηση")

Γυναίκα*

Όλα σε υπαινίσσονται

κι ας μη γραφτούν ποτέ οι τρεις σου συλλαβές.
Πλευρά μου δεν είσαι
Είμαι εγώ το χέρι σου

Μήνες εννιά

με αποπλάνησες, Μανούλα

Ας μη με είχες δει

μου έταζες παντοτινή ανεμελιά

Χρόνους εννιά μετά, με δίκαζες, Μαμά

Για την ασχήμια μου

Για την αφέλειά μου

Σκεπάζουν οι χρονονιφάδες τις κουκλίτσες σου, Μαμά

κι εμείς νομίζουμε ότι μας χαϊδεύουν

Ύστερα, Αφροδίτη, αποφαίνεσαι, σε χρόνο συνεχή:

«να γλυκοπονάτε σ' αγγίγματα δίκοπα

να σέρνεστε στου πόθου σας τ΄ αγκάθια και τα κρόκαλα

από τ’ αγέρωχα άσπρα μου άλογα

ώσπου ν’ αποσωθεί η σάρκα σας

και να φανούν τα κόκκαλα!»

Σε σένα ανήκουν μάνα, Μάνα γη

που μας σαγηνεύεις να σε σώζουμε

ηδυπαθείς να μας ξανασκαρώνεις!
Με τόσα δάκρυα, εσύ καημένη, δεν ξεδιψάς
Μεθάς! Και γράφεις, γράφεις μοίρες
Θάνατος αξόδευτος ούτε ένας

Στην ποίησή σου υποκλινόμενος με δέος

θα εξοφλήσω, παραχρήμα και ασμένως, κάθε χρέος

*Το ποίημα ανήκει στην υπό έκδοση ποιητική συλλογή "Φυλλομέτρηση"